ตอนที่ 193 แม่พบหน้านางครั้งแรก กลับถามก่อนว่าหลายปีมานี้กินอิ่มหรือไม่

ตอนที่ 193 แม่พบหน้านางครั้งแรก กลับถามก่อนว่าหลายปีมานี้กินอิ่มหรือไม่

ยามที่เสิ่นอวิ๋นหลิงหันศีรษะกลับมา ลู่ชิงเหอแทบจะจำไม่ได้

มิใช่ว่าใบหน้าผิดแปลกไป ทว่าซูบผอมจนเกินไป แก้มตอบลงไปเล็กน้อย ริมฝีปากไร้สีเลือด หางตามีริ้วรอยบาง ๆ เส้นผมก็มิได้ดำขลับทั้งหมด ข้างขมับมีผมขาวแซมอยู่ปอยหนึ่ง

แตกต่างจากกายดวงจิตที่หุบเขาคืนกระดูกร่างนั้น กายดวงจิตร่างนั้นคล้ายกับเถาวัลย์มารกลืนดวงจิตหล่อเลี้ยงขึ้นมาทีละน้อย ๆ ตามเศษเสี้ยวดวงจิตของเสิ่นอวิ๋นหลิงในแบบ “หากนางมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้” ทว่าบุคคลตรงหน้านี้ คือคนที่ทนทุกข์ทรมานอยู่ที่นี่จริง ๆ ถึงสิบเจ็ดปี

บาดแผลเป็นของจริง ผมขาวเป็นของจริง ความเหนื่อยล้าในแววตาก็เป็นของจริงเช่นกัน

เสิ่นอวิ๋นหลิงมองดูนาง เนิ่นนานก็มิได้เอ่ยคำใด ลู่ชิงเหอก็มิได้เอ่ยเช่นกัน

ทั้งที่เมื่อครู่ตลอดทางในใจมีคำพูดนับไม่ถ้วนที่อยากจะเอ่ย ทว่ายามเผชิญหน้ากันจริง ๆ ในตอนนี้ กลับมลายหายไปสิ้น

สุดท้ายยังคงเป็นเสิ่นอวิ๋นหลิงที่เปิดปากก่อน “ชิงเหอหรือ”

เพียงสองคำ น้ำตาของลู่ชิงเหอก็ร่วงรินลงมาแล้ว “อืม”