กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 185 ข้าหาท่านพบแล้ว แต่ยามนี้ยังพาท่านกลับไปไม่ได้
ปากทางออกธารน้ำแข็งอยู่ห่างจากผาสุสานหิมะมากว่ายี่สิบลี้แล้ว คนของเก้าขั้นยังตามมาไม่ทันชั่วคราว
ทว่าลู่ฉางชวนจำต้องไป มิใช่กลับไปยังผาสุสานหิมะ แต่เป็นกลับสู่รอยแยกพิภพ
ลู่ชิงเหอเพิ่งล่วงรู้เป็นคราแรก บิดากลับมาแต่ละครั้งมิได้ผ่านรอยแยกที่ตายตัว กระบี่ส่องราตรีหลายปีมานี้คอยเสาะหารอยแยกพิภพที่บางเบาที่สุดใกล้ห้วงเหวเร้นลับอยู่ตลอด ตรงไหนเข้าได้ก็เข้าจากตรงนั้น เช่นนี้เถาวัลย์มารกลืนดวงจิตก็ยากจะเฝ้าตรึงสถานที่เดียวไว้จนตาย
“หลายปีมานี้ท่านเป็นเช่นนี้มาตลอดหรือ”
“ประมาณนั้น”
“กินสิ่งใดเล่า”
ลู่ฉางชวนชะงักงัน คงนึกไม่ถึงว่าลูกสาวจะถามเรื่องนี้ในห้วงเวลาสุดท้าย “ในรอยแยกพิภพก็มีสัตว์อสูร พอกินได้”
“แล้วหินวิญญาณเล่า”
“เมื่อก่อนพกไป ภายหลังใช้จนหมด”