ตอนที่ 181 พบหน้าครั้งแรกในรอบสิบเจ็ดปี ยังไม่ทันได้กอดก็ต้องสู้เสียก่อน

ตอนที่ 181 พบหน้าครั้งแรกในรอบสิบเจ็ดปี ยังไม่ทันได้กอดก็ต้องสู้เสียก่อน

“ท่านยังมีหน้ามาว่าข้าอีกหรือ”

พอเอ่ยประโยคนี้ออกไป ขอบตาของลู่ชิงเหอก็พลันแดงก่ำขึ้นมาก่อน

ลู่ฉางชวนยืนอยู่ท่ามกลางลมหิมะ ทั้งร่างชะงักงันไปอย่างเห็นได้ชัด คงคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่า สิบเจ็ดปีที่ไม่ได้พบกัน คำแรกที่ลูกสาวเอ่ยไม่ใช่การร้องไห้ ทั้งไม่ใช่การเรียกหาพ่อ หากแต่เป็นการต่อว่า

ทว่าเขาชะงักไปเพียงชั่วพริบตาเดียว ก็แย้มยิ้มออกมา

“ได้ เป็นพ่อที่ไม่ดีเอง”

น้ำเสียงทุ้มต่ำกว่าในความทรงจำวัยเยาว์ของลู่ชิงเหอไปมากโข ใบหน้าก็เปลี่ยนไปแล้วเช่นกัน ในความทรงจำอันเลือนรางแห่งหมู่บ้านชิงสือนั้น พ่อมักจะดูหนุ่มแน่นเสมอ ไหล่กว้าง ผิวคล้ำกรำแดด ยามขึ้นเขาไปตัดฟืนกลับมา บนเสื้อผ้าก็ล้วนเต็มไปด้วยเศษไม้ ทว่าบุรุษเบื้องหน้าผู้นี้กลับดูแก่ชราลงไปมากอย่างเห็นได้ชัด หางตามีริ้วรอย คิ้วซ้ายมีบาดแผลใหม่สายหนึ่งพาดผ่านยาวไปจนถึงข้างขมับ บนเรือนผมถึงกับแซมไปด้วยเส้นผมขาวประปราย

มีเพียงยามที่แย้มยิ้มเท่านั้น ที่ยังคงมีความคล้ายคลึงอยู่บ้าง