ตอนที่ 173 เสียงคำรามสะกดดวงจิตของเฮยโต้ว หมื่นดวงจิตหุบเขากระดูกเหมันต์พลันสงบ

ตอนที่ 173 เสียงคำรามสะกดดวงจิตของเฮยโต้ว หมื่นดวงจิตหุบเขากระดูกเหมันต์พลันสงบ

หุบเขากระดูกเหมันต์พลันแปรเปลี่ยนเป็นแดนผีในชั่วพริบตา

เศษเสี้ยวดวงจิตที่ผุดออกมาจากน้ำแข็งไร้ซึ่งกายเนื้อ มีเพียงเงาดวงจิตล้วน ๆ ทั้งผู้บำเพ็ญ ทั้งสัตว์อสูร กระทั่งยังมีคนสวมเกราะเสวียนยวนรุ่นเก่าเมื่อหลายร้อยปีก่อนอยู่อีกหลายคน พวกมันมิใช่ผู้บำเพ็ญผี ไม่มีสติสัมปชัญญะของตนเอง ในดวงตาล้วนพันพัวด้วยถุงน่องดำ ถูกเถาวัลย์มารกลืนดวงจิตควบคุมเอาไว้

“ค่ายกลสะกดดวงจิต!” ฉีวั่งชวนสะบัดธวัชค่ายกลออกไปในทันที ธวัชทั้งแปดปักลง ก่อกำเนิดเป็นวงแสงสีขาว เศษเสี้ยวดวงจิตพุ่งชน “ฉ่า—” ประหนึ่งถูกไฟลวก ทว่าทำได้เพียงต้านทาน ไม่อาจสังหารได้

เยี่ยหว่านเอ่ยขึ้นทันควัน “อย่าใช้วิชาทำลายดวงจิต!”

ดวงจิตเหล่านี้เดิมทีไร้ความผิด หากจุดไฟเผาทำลายจนหมดสิ้นจริง ย่อมมิต่างอันใดกับผู้บำเพ็ญชั่วร้าย แต่หากไม่เผา จำนวนก็มีมากเกินไป ระลอกแรกเบื้องหน้าได้บุกเข้าใส่ค่ายกลแล้ว

“เฮยโต้ว!” ลู่ชิงเหอตะโกนขึ้นแทบจะพร้อมกัน

สัตว์น้อยขึ้นไปยืนบนไหล่ของนางแล้ว ห้าอักขระสว่างวาบพร้อมกัน ครานี้มันมิได้ส่งเสียงร้องทันที มันจำคำสั่งสอนของสัตว์ยักษ์เจ็ดลายได้ว่า ต้องจำแนกก่อน เศษเสี้ยวดวงจิตกับปราณพิฆาตหยินของเถาวัลย์มารพัวพันกัน ไม่อาจเปล่งเสียงสั่นสะเทือนทำลายจนแหลกสลายไปพร้อมกันทั้งหมด จำต้องสะกดปราณพิฆาตชั่วร้าย และปกป้องดวงจิต