กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 167 ดวงขวัญสุดท้ายของฉีเซิ่น เอ่ยเพียงสามเรื่อง
เฉิงเหย่ถูกย้ายกลับเข้าไปในห้องสะกดดวงจิตอีกครา สี่ทิศแปะยันต์เหลืองไว้เต็ม บนพื้นเป็นค่ายกลผนึกดวงจิตขั้นสามที่สมบูรณ์หนึ่งค่ายกล
ยามที่ลู่ชิงเหอเดินเข้าไป เฉิงเหย่กำลังหลับตา ดูเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก
เยี่ยหว่านกล่าวว่า “ดวงจิตหลักของเขามั่นคงชั่วคราวแล้ว เศษเสี้ยวดวงขวัญของฉีเซิ่นอ่อนแอลงเรื่อย ๆ อย่างมากที่สุดครึ่งชั่วยาม หากนานกว่านี้ หากไม่สลายไป ก็จะเริ่มทำร้ายเฉิงเหย่จริง ๆ”
ลู่ชิงเหอพยักหน้า จะเอาดวงจิตวิญญาณคนเป็นไปหล่อเลี้ยงเศษเสี้ยวดวงขวัญคนตายเพียงเพราะอยากได้เบาะแสข่าวสารไม่ได้
“จะให้เขาออกมาอย่างไร”
“มิใช่ออกมา เพียงแค่อาศัยปากเอ่ยคำ” เยี่ยหว่านใช้เข็มเงินแตะลงที่ระหว่างคิ้วของเฉิงเหย่ “ฉีเซิ่น หากเจ้ายังมีสติสัมปชัญญะ จงเปิดปากเอง”
ชั่วครู่ เปลือกตาของเฉิงเหย่สั่นไหวเบา ๆ พอลืมตาขึ้นมาอีกครา สายตาก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด มิใช่เฉิงเหย่ ทั้งยังไม่เหมือนฉีเซิ่นในหุบเขาคืนกระดูกเสียทีเดียว ดูอ่อนล้าอย่างยิ่ง