ตอนที่ 166 แท้จริงแล้วรากนอกโลก คือเถาวัลย์ชั่วร้ายต้นหนึ่ง

ตอนที่ 166 แท้จริงแล้วรากนอกโลก คือเถาวัลย์ชั่วร้ายต้นหนึ่ง

เฉิงเหย่ฟื้นแล้ว

นี่เป็นเรื่องแรกที่ลู่ชิงเหอได้ยินหลังกลับมาถึงด่านหุบเหวเร้นลับ เรื่องที่สองคือ——เสียงพูดของเขา กลายเป็นฉีเซิ่น

ลู่ชิงเหอยังไม่ทันได้เปลี่ยนเสื้อผ้า ก็รุดตรงจากประตูทิศเหนือไปยังโถงแพทย์ทันที ศึกที่หุบเขาคืนกระดูกผ่านพ้นไป บนร่างของนางยังคงเปรอะเปื้อนด้วยน้ำหิมะและโลหิตอสูรปราณขุ่น เฮยโต้วเองก็เหนื่อยล้าจนหมอบนิ่งอยู่บนหัวไหล่อย่างหมดเรี่ยวแรง

เพิ่งก้าวเข้าสู่โถงแพทย์ ก็ได้ยินเสียงหนึ่งแว่วออกมาจากด้านใน “อย่าเข้ามาใกล้เกินไป”

น้ำเสียงแผ่วต่ำ เป็นฉีเซิ่นอย่างแท้จริง

ฝีเท้าของลู่ชิงเหอชะงักงันลง หากหลับตาลง นางแทบจะคิดไปว่าบุรุษชุดขาวผู้นั้นในหุบเขาคืนกระดูกยังมีชีวิตอยู่ ทว่าคนที่นอนอยู่บนเตียง ย่อมเป็นเฉิงเหย่อย่างไม่ต้องสงสัย

เยี่ยหว่านยืนอยู่ข้างเตียง ในมือคีบเข็มผนึกดวงจิตเอาไว้ ผู้บัญชาการเหลียง ฮั่วเหยียน และฉีวั่งชวนต่างก็อยู่ที่นั่น

เฉิงเหย่มิได้ดิ้นรน กระทั่งยังมีสติแจ่มชัด เพียงแต่สีหน้ามีความเลื่อนลอยอยู่บ้าง ครั้นเห็นลู่ชิงเหอ เขาก็เอ่ยเรียกก่อนว่า “ลู่ชิงเหอ”

หยุดชะงักไปหนึ่งอึดใจ สีหน้าพลันบิดเบี้ยว แล้วเอ่ยปากอีกครา “ศิษย์น้องหญิงลู่?”