ตอนที่ 164 นิ้วที่หายไปของฉีเซิ่น เติบโตอยู่ที่นี่สิบเจ็ดปี

ตอนที่ 164 นิ้วที่หายไปของฉีเซิ่น เติบโตอยู่ที่นี่สิบเจ็ดปี

ยามที่ภูเขากระดูกแยกออก ไม่มีปราณทมิฬพวยพุ่งออกมา ตรงกันข้ามกลับเงียบสงบยิ่งนัก

ฝูงมิงค์หวนคืนสุญตากลับถอยร่นไปทั้งหมด มิใช่การหลบหนี หากแต่ล้อมเป็นวงกลมขนาดใหญ่ ลายทองบนหน้าผากสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน คล้ายล่วงรู้มาแต่แรกว่ามีสิ่งใดอยู่เบื้องล่าง

สัตว์ยักษ์เจ็ดลายยืนอยู่หน้าสุด ส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ

ใต้ภูเขากระดูก มีคนผู้หนึ่งค่อย ๆ ก้าวเดินออกมา

ชุดขาว ลู่ชิงเหอจำได้ในปราดเดียว คนที่ทิ้งป้ายยืนยันตัวตนของฉีเซิ่นไว้ในสุสานเก่าห้วงเหวเร้นลับ

เขาดูมีอายุสี่สิบกว่าปี สีหน้าซีดขาว มือซ้าย... มีห้านิ้ว ขาดไปหนึ่งนิ้ว

สายตาของลู่ชิงเหอจับจ้องไปที่นั่นทันที ฉีเซิ่น ตัวจริง หรืออย่างน้อยรูปลักษณ์ภายนอกก็ใช่

ดาบของผู้บัญชาการเหลียงชักออกมาแล้ว “หยุด”

คนชุดขาวมิได้ก้าวไปข้างหน้าอีก เขายืนอยู่ใต้เงาของกองกระดูก “หากข้าคิดจะลงมือ ย่อมไม่รอจนถึงวันนี้”