ตอนที่ 156 ทะเบียนเวรยามเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ขาดคนไปถึงเจ็ดคนเต็ม ๆ

ตอนที่ 156 ทะเบียนเวรยามเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ขาดคนไปถึงเจ็ดคนเต็ม ๆ

หน่วยคดีเก่าศิลาผนึกที่เจ็ดตั้งอยู่ในหอศิลาทมิฬหลังหนึ่งในเมืองเหนือ ซึ่งอยู่ประชิดกำแพงเมืองมากที่สุด

ยามที่ลู่ชิงเหอก้าวเข้าไป ความรู้สึกแรกคือ... เหน็บหนาว

ทั้งที่ในห้องมีค่ายกลอัคคี ทว่ามุมผนัง ขาโต๊ะ หรือแม้กระทั่งขอบชั้นวาง ล้วนเกาะกุมด้วยเกล็ดน้ำค้างแข็งสีขาวบาง ๆ ชั้นหนึ่ง

เฮยโต้วยื่นหัวออกมาจากคอเสื้อของนาง จมูกขยับฟุดฟิด แล้วหดกลับเข้าไปทันใด “หนาว”

“เมื่อวานเจ้ายังบอกว่าด่านหุบเหวเร้นลับเหม็นอยู่เลย”

“ทั้งหนาวทั้งเหม็น”

ลู่ชิงเหอเงียบงันไปชั่วครู่ สรุปได้ครอบคลุมดียิ่ง

ในห้องมีคนนั่งอยู่ทั้งหมดหกคน ลู่ชิงเหอรู้จักเพียงสองคน... ฮั่วเหยียน ซางหลิน

ในบรรดาสี่คนที่เหลือ ชายชราร่างผอมสูงผู้หนึ่งสวมชุดคลุมยาวสีเทาของปรมาจารย์ค่ายกล ปลายนิ้วเปรอะเปื้อนหมึกค่ายกลสีดำไปหมด ผู้บำเพ็ญหญิงวัยราวสามสิบปีกว่าสะพายหีบยา อีกทั้งยังมีผู้บำเพ็ญเกราะทมิฬอีกสองคน ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ดูจากกลิ่นอายล้วนเป็นระดับสร้างฐานระยะปลาย