ตอนที่ 154 นางยืนอยู่ใต้ศิลาจารึกที่เจ็ดที่พ่อแม่เคยปกป้องเป็นครั้งแรก

ตอนที่ 154 นางยืนอยู่ใต้ศิลาจารึกที่เจ็ดที่พ่อแม่เคยปกป้องเป็นครั้งแรก

ยามระฆังเตือนภัยแห่งด่านหุบเหวเร้นลับดังกังวาน เมืองเหนือทั้งเมืองพลันคล้ายมีชีวิตชีวาขึ้นมาในทันใด

มิได้สับสนวุ่นวาย ตรงกันข้ามกลับรวดเร็วอย่างน่าตระหนก ผู้บำเพ็ญทุกคนบนท้องถนนต่างหลบเข้าข้างทางอย่างรู้หน้าที่ ผู้บำเพ็ญเกราะทมิฬจัดขบวนเป็นกองรุดหน้าไปยังประตูทิศเหนือ ปรมาจารย์ค่ายกลแบกจานค่ายกล ผู้บำเพ็ญโอสถสะพายหีบยา กระทั่งยังมีผู้เข็นรถบรรทุกหนักที่อัดแน่นไปด้วยหินวิญญาณคันแล้วคันเล่า

ไม่มีผู้ใดตะโกน ไม่มีผู้ใดซักถามว่าเกิดสิ่งใดขึ้น เห็นได้ชัดว่าซักซ้อมมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

ลู่ชิงเหอตามผู้บัญชาการเหลียงออกมา ฮั่วเหยียนก็กำลังรออยู่แล้ว

“แรงกดวิญญาณของศิลาจารึกที่เจ็ดเพิ่มถึงขั้นสาม”

ผู้บัญชาการเหลียงเอ่ยถาม “ปริแตกหรือไม่”

“ไม่ขอรับ”

“คลื่นปราณขุ่นเล่า”

“ยังขอรับ”