กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 153 ในบันทึกที่ท่านแม่ทิ้งไว้ เขียนไว้ว่า “อย่าเชื่อข้าที่กลับมา”
ลู่ชิงเหอนอนหลับไม่สนิท
พอฟ้าสางก็เรียกผู้บัญชาการเหลียงมา ตัวอักษรบนพื้นถูกหิมะใหม่กลบไปแล้วครึ่งหนึ่ง ทว่ายังพอมองออก
ผู้บัญชาการเหลียงนั่งยอง ๆ ลง มองดูอยู่นาน ประโยคแรกคือ “เป็นลายมือของเขา”
ลู่ชิงเหอใจหายวาบ “เป็นท่านพ่อของข้าจริง ๆ หรือ”
“ลายมือใช่ คนไม่แน่”
คำพูดนี้เหมือนกับที่ลู่ชิงเหอคิดไว้เอง ด่านหุบเหวเร้นลับมีศพหวนคืน ที่สามารถเลียนแบบรูปลักษณ์ภายนอกและความทรงจำของคนตายได้ ผู้ใดจะกล้ายอมรับเพียงเพราะตัวอักษรแถวเดียว ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่อาจยืนยันการตายของลู่ฉางชวน หากแผ่นป้ายชีวิตสว่าง ย่อมบ่งบอกว่าอย่างน้อยดวงจิตวิญญาณยังมีการตอบสนอง เช่นนั้นสิ่งที่เขียนหนังสือเมื่อคืนคือสิ่งใดกัน
“ค่ายกลแถวนี้ไม่มีปฏิกิริยาเลยหรือ”
ผู้บัญชาการเหลียงส่ายหน้า “ไม่มีผู้ใดเข้ามาในถนน บนผืนหิมะก็ไม่มีรอยเท้า”
ลู่ชิงเหอก้มหน้า ตัวอักษรอยู่ห่างจากนอกประตูเพียงสามก้าว คล้ายผุดขึ้นมาจากความว่างเปล่า