ตอนที่ 120 ห้าทลายสังหารคนครั้งแรก มิใช่สิ เป็นการช่วยคน

ตอนที่ 120 ห้าทลายสังหารคนครั้งแรก มิใช่สิ เป็นการช่วยคน

ร่างกายท่อนบนครึ่งตัวของฉีโส่วเจิ้งถูกลากเข้าไปในรอยแยกสีดำแล้ว

กระบี่ของประมุขฟาดฟันมาถึง ทว่าในชั่วพริบตาที่ปะทะกับรอยแยกสีดำ กลับถูกพลังอำนาจชั้นหนึ่งที่มองไม่เห็นสะท้อนกระเด็นออก มิใช่การกดข่มด้วยตบะ แต่เป็นเพราะทั้งสองฝ่ายมิได้อยู่ภายในมิติเดียวกันโดยสิ้นเชิง

“รอยแยกพิภพ!” เฮยโต้วพลันร้องขึ้น

ลู่ชิงเหอหันขวับทันที “เจ้าเข้าไปได้หรือไม่”

เฮยโต้วจับจ้องรอยแยกนั้น ลายทองสว่างวาบแล้วพลันมืดดับ มันส่ายหัว “พัง”

มิใช่รอยแยกพิภพที่มันเคยผลุบเข้าผลุบออกตามปกติ ด้านในมีปราณขุ่นหรือ ไม่สิ เมื่อครู่ฉีโส่วเจิ้งบอกไว้อย่างชัดเจนว่ามิใช่ปราณขุ่น เช่นนั้นคือสิ่งใดเล่า

ลู่ชิงเหอไม่มีเวลาให้คิดแล้ว ฉีโส่วเจิ้งเหลือเพียงขาข้างเดียวที่อยู่ด้านนอก ร่างของเขาสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด ทว่ายังคงดิ้นรนสุดชีวิต “อย่าให้พวกมัน...”

ครึ่งประโยคหลังยังมิทันเอ่ยจบ ร่างก็ถูกลากเข้าไปอีกท่อนหนึ่ง

ลู่ชิงเหอพลันสังเกตเห็นว่า บริเวณขอบของรอยแยกสีดำมีแสงสายเรียวเล็กอยู่ห้าสาย มิใช่สีดำ แต่เป็นทอง น้ำ ไม้ ไฟ ปฐพี ทั้งห้าชนิด มันมิได้ปริแตกขึ้นเองตามธรรมชาติ ทว่าคือประตูบานหนึ่งที่ตรึงขึ้นมาด้วยห้าธาตุ!