ตอนที่ 119 สิ่งที่พ่อทิ้งไว้เมื่อสิบเจ็ดปีก่อน เป็นเพียงมีดตัดฟืนเก่าเล่มหนึ่ง

ตอนที่ 119 สิ่งที่พ่อทิ้งไว้เมื่อสิบเจ็ดปีก่อน เป็นเพียงมีดตัดฟืนเก่าเล่มหนึ่ง

ด้านนอกประตูบูรพา ฉีโส่วเจิ้งมิได้ก้าวเข้าสู่ค่ายกลพิทักษ์บรรพต เขายืนอยู่เพียงลำพังบนทางสัญจรขึ้นเขา บนกายไร้ซึ่งปราณทมิฬ อีกทั้งมิได้รับบาดเจ็บ กระทั่งเสื้อผ้าอาภรณ์ยังจัดวางอย่างเรียบร้อยยิ่ง หากมิใช่เพราะสำนักกำลังออกตามหาตัวเขา ไม่ว่าจะมองมุมใดก็เป็นเพียงผู้อาวุโสธรรมดาสามัญผู้หนึ่งเท่านั้น

ย่อมแน่นอนว่าลู่ชิงเหอมิได้มุ่งหน้าไปเพียงลำพัง เผยกวนหลานยืนอยู่ทางกราบซ้าย ท่านประมุขซ่อนเร้นกายอยู่เบื้องหลังค่ายกล กู้ฉางซิงก็ร่วมอยู่ด้วย เฮยโต้วหมอบคว่ำอยู่บนบ่า ยามแรกพบฉีโส่วเจิ้ง สิ่งแรกที่กระทำคือดมกลิ่น

ลู่ชิงเหอเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา “เหม็นหรือไม่”

เฮยโต้วดมซ้ำอีกคราแล้วส่ายหัว “ไม่เหม็น”

ไร้ซึ่งปราณขุ่น กลับยิ่งทวีความแปลกประหลาดยิ่งขึ้น

ฉีโส่วเจิ้งแลเห็นลู่ชิงเหอ สายตาจับจ้องนิ่งอยู่บนดวงหน้านางเนิ่นนาน “ละม้ายคล้ายพ่อของเจ้า”

เวลานี้เริ่มมีคนเอ่ยเช่นนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ ลู่ชิงเหอหาได้ใคร่ฟังความนั้นแล้ว “ของเล่า”

“อุปนิสัยมิเหมือน”

“ข้าถามถึงสิ่งของ”