ตอนที่ 42 คราวนี้ไม่ต้องเรียกคน

ตอนที่ 42 คราวนี้ไม่ต้องเรียกคน

การประลองรอบเสริมถูกจัดขึ้นในช่วงบ่าย ลู่ชิงเหอมิได้กลับยอดเขาชีเย่า เพียงนั่งขัดสมาธิทำสมาธิอยู่ตรงที่พักด้านหลังสนามฝึกยุทธ์ ค่อย ๆ ปรับลมหายใจภายในให้ราบรื่น

ซูเสี่ยวหม่านนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกายนาง ครู่หนึ่งมองนาง อีกครู่หนึ่งก็มองไปยังต้วนหวยที่กำลังเช็ดดาบอยู่แต่ไกล ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยกระซิบเบา ๆ ว่า “หรือว่า ข้าไปเรียกคนมาสักสองสามคนดีหรือไม่”

ลู่ชิงเหอลืมตาขึ้น “เรียกผู้ใด” “ฟางฉี่ หนิงโจว แล้วก็ศิษย์ยอดเขากระบี่สองคนนั้นจากการทดสอบวสันต์คราวก่อน” “...” “คราวก่อนมิใช่ชนะมาเช่นนี้หรอกหรือ”

ลู่ชิงเหอเกือบจะหลุดขำกับคำพูดประโยคนี้ของนาง “คราวนี้เป็นแท่นประลอง มิใช่ในป่าเขากลางแจ้ง เรียกมามิได้” ซูเสี่ยวหม่านทอดถอนใจอย่างแสนเสียดาย “เช่นนั้นเจ้าก็ระวังตัวหน่อยเถอะ”

ยามนี้ต้วนหวยอยู่ระดับหลอมปราณขั้นหกแล้ว มั่นคงขึ้นกว่าตอนทดสอบวสันต์ไม่น้อย ส่วนลู่ชิงเหอเพิ่งก้าวสู่ขั้นห้าได้ไม่นาน ต่างกันหนึ่งขั้น

ทว่าคราวก่อนที่พวกเขาประมือกันจริง ๆ ก็ต่างกันหนึ่งขั้นเช่นกัน ยามนั้นลู่ชิงเหอถูกเขาบีบจนทำได้เพียงถ่วงเวลา ตอนนี้ผู้ใดจะแกร่งกว่ากัน ย่อมไม่มีผู้ใดบอกได้แน่ชัด