ตอนที่ 34 แย่งกลับมาได้ถึงนับเป็นของตน

ตอนที่ 34 แย่งกลับมาได้ถึงนับเป็นของตน

รอยเท้านั้นตื้นเขินยิ่ง ตกอยู่ระหว่างใบไม้ร่วงและพื้นโคลน หากมิพิจารณาอย่างละเอียด ย่อมแทบมองมิออก ลู่ชิงเหอเดินอยู่หน้าสุด นางเดินช้าอย่างยิ่ง มักย่อกายลงไปแหวกใบหญ้าดูรอยดินอยู่เป็นระยะ หากเปลี่ยนเป็นศิษย์คนอื่น คงไล่ตามไปได้มิทันไรก็หลงทิศเสียแล้ว ทว่าช่วงนี้นางคลุกคลีกับแปลงนาวิญญาณบนยอดเขาชีเย่าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ดินชื้นหรือไม่ หญ้าลู่ไปทางใด กิ่งไม้หักเป็นรอยเก่าหรือใหม่ นางล้วนพอมองออกถึงร่องรอยเงื่อนงำ

ทั้งสามคนไล่ตามไปทางเหนือตลอดทางเกือบครึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็ได้ยินเสียงสนทนาดังแว่วมาจากด้านนอกแอ่งเขาต่ำแห่งหนึ่ง เสียงนั้นลอดผ่านพุ่มไม้มาอย่างเลือนราง “เจ็ดสิบสามคะแนน... กลุ่มนี้หาได้เก่งมิน้อย น่าเสียดายที่เหนื่อยเปล่าเพื่อพวกเรา”

ซูเสี่ยวหม่านโกรธจนขอบตาแดงก่ำ กำหมัดแน่นจนสั่น ทว่าลู่ชิงเหอกลับกดไหล่นางไว้ พลางกดเสียงต่ำ “อย่าเพิ่งออกไป” เบื้องล่างของพุ่มไม้มีคนอยู่สามคน ทั้งหมดสวมชุดศิษย์สีเขียวอ่อนของยอดเขาตันเสีย

คนนำขบวนเป็นชายหนุ่มระดับหลอมปราณขั้นห้า รูปร่างสูงโปร่ง ที่เอวแขวนดาบเวทเรียวยาวเล่มหนึ่ง อีกสองคน คนหนึ่งขั้นสี่ อีกคนขั้นสาม พวกนางสู้ได้ แต่สู้ได้ยาก โดยเฉพาะนางกับเซี่ยหลินซีที่เพิ่งผ่านศึกกับสัตว์อสูรมา ปราณวิญญาณยังมิฟื้นฟูเต็มที่

ซูเสี่ยวหม่านกดเสียงถาม “ทำอย่างไรดี” สายตาของลู่ชิงเหอจับจ้องอยู่เบื้องล่าง ครู่ต่อมาจึงเอ่ยเสียงเบา “รอ” “รอสิ่งใด” “รอให้พวกเขาแยกกัน”