ตอนที่ 33 เอาสมุนไพร หรือจะเอาคน

ตอนที่ 33 เอาสมุนไพร หรือจะเอาคน

สระน้ำลึกยิ่งนัก แสงสีครามจมอยู่ก้นบึ้งสุด ดั่งลูกแก้วที่ถูกลืมเลือน เปล่งประกายเรืองรองอย่างเงียบงันผ่านม่านน้ำใสหลายจั้ง

ทั้งสามคนย่อกายนั่งยอง ๆ มองอยู่ริมฝั่งพักใหญ่ ในที่สุดซูเสี่ยวหม่านก็เอ่ยถามปัญหาสำคัญข้อนั้นขึ้นมา “ผู้ใดจะลงไป”

หามีผู้ใดขานรับไม่ ผ่านไปชั่วไม่กี่ลมหายใจ สายตาสองคู่ก็หันขวับมามองลู่ชิงเหอพร้อมเพรียงกัน

นางเอนกายไปข้างหลังเล็กน้อย “ไฉนจึงมองข้าเล่า” เซี่ยหลินซีน้ำเสียงราบเรียบ “เจ้าใช้วิชาชักนำวารีเป็น” ลู่ชิงเหอ “ใช้ชักนำวารีเป็นมิได้แปลว่าว่ายน้ำเป็นเสียหน่อย” เซี่ยหลินซี “เช่นนั้นเจ้าว่ายเป็นหรือไม่เล่า” ลู่ชิงเหอลังเลครู่หนึ่ง “...เป็นนิดหน่อย”

ข้างหมู่บ้านชิงสือมีลำธารสายหนึ่ง ทุก ๆ ฤดูร้อน เด็ก ๆ ในหมู่บ้านต่างลงไปแช่น้ำเล่นสนุก ลู่ชิงเหอก็เคยลงน้ำตามไปด้วย นางว่ายน้ำเป็น เพียงแต่มิได้ลงน้ำมาหลายปีแล้ว น้ำจะเย็นหรือไม่ เท้าจะเหยียบถึงก้นสระหรือเปล่า ในใจจึงไร้ความมั่นใจ

สุดท้ายนางยังคงถอดเสื้อคลุมชั้นนอกโยนไว้ริมฝั่ง “ข้าลงเอง” เท้าเพิ่งจะแตะผิวน้ำ เซี่ยหลินซีพลันดึงรั้งตัวนางไว้ “ช้าก่อน” ผิวน้ำกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่น มิใช่สายลมพัดผ่าน