กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เฮ้อ เป็นคนที่น่าสงสารอีกคนแล้ว เสี่ยวหลิงตัง แบบเสิ่นหมิงจูนับว่าเป็นการนอกใจไหมนะ? กินของในชาม แล้วยังมองของในหม้ออีก”
เสี่ยวหลิงตังพยักหน้าอย่างมั่นใจ “เห็นกันชัด ๆ อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? นอกใจทางใจก็นับเหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเธอพาฉีเฉินหยวนไปได้จริง ๆ มันก็ไม่ใช่แค่การนอกใจทางใจแล้ว เพียงแต่เธอไม่มีโอกาสทำอะไรไปมากกว่านั้นเท่านั้น”
เจียงหว่านมองไปทางที่ฉีเฉินหยวนหายลับไปแล้ว ส่วนพวกนักศึกษาหญิงที่บังเอิญพบเขา บางคนยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ยอมไป เอาแต่มองไปทางห้องทำงานของเขา
เจียงหว่านเบะปาก แล้วบ่นกับเสี่ยวหลิงตัง
“เสี่ยวหลิงตัง ผู้ชายหน้าตาดีจริง ๆ แล้วก็เรียกผีเสื้อเรียกผึ้งได้เหมือนกันนะ นายดูสิ สาว ๆ พวกนี้กลายเป็นอะไรกันไปหมดแล้ว”