กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“พอแล้ว ๆ อย่าไปสนใจเรื่องพวกนี้เลย เรื่องนางข้าจะคอยจับตาดูเอง เอาล่ะ เสี่ยวหลิงตัง แล้วเป้าหมายภารกิจของเราล่ะ เจ้ายังไม่รู้หรือว่าเป็นใคร?”
เสี่ยวหลิงตังส่ายหน้า
“ยังไม่รู้เลย รอเขาปรากฏตัวก่อนแล้วผมจะบอกคุณเอง ส่วนคุณก็เป็นเด็กของคุณไปดี ๆ เถอะ ยุคโบราณนี้แต่งงานกันเร็ว อีกไม่กี่ปีแม่ของคุณอาจต้องเลือกบ้านสามีให้แล้ว”
เจียงหว่านขมวดคิ้ว มองเสื้อผ้าผ้าหยาบสีหม่นบนร่างของตน
“ก็ใครใช้ให้นายส่งฉันมายังยุคโบราณล่ะ? ค่อย ๆ ดูสถานการณ์ไปก่อน เรื่องนี้ยังเร็วเกินไป เอาล่ะ เสี่ยวหลิงตัง นายกลับไปก่อนเถอะ ฉันได้ยินเสียงคนพูดกันแล้ว พวกนางน่าจะลงมาแล้ว”
เสี่ยวหลิงตังลองมองดู ก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ พวกนางลงจากเขามาแล้ว
“ได้ งั้นคุณระวังตัวด้วยนะ มีเรื่องอะไรก็เรียกผม”
เสี่ยวหลิงตังหายตัวไป เจียงหว่านจึงขุดผักป่าต่อ ไม่นานก็มีคนเรียกนาง
“เสี่ยวหว่าน ขุดได้มากแค่ไหนแล้ว?”