เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ร่างกายของเจียงหว่านไม่ค่อยสบาย นางจึงเดินได้ไม่เร็วนัก
มู่หวายซีเข้าใจเจียงหว่าน จึงชะลอฝีเท้าลงตามนาง
“ยังไหวไหม เหนื่อยหรือเปล่า ให้ข้าแบกเจ้าไปไหม”
ขณะพูด มู่หวายซีก็เดินมาหยุดตรงหน้าเจียงหว่าน แล้วก้มตัวลง
สาวใช้ของเถาซือหรูต่างเบิกตากว้าง มองลูกเขยของตนเอาอกเอาใจหญิงงามแปลกหน้าคนนี้อย่างออกนอกหน้า
ส่วนเด็กรับใช้ของมู่หวายซีรู้ว่าเจียงหว่านเป็นภรรยาของคุณชายสอง เห็นว่าความสัมพันธ์ของสามีภรรยาคู่นี้ดีต่อกัน ในใจก็ยินดีอย่างยิ่ง
เจียงหว่านตบเขาเบา ๆ แล้วดึงเขาขึ้นมา
“ไม่ต้อง ข้าเดินเองได้ ค่อย ๆ เดินก็พอ”
บ่าวไพร่ที่เดินไปเดินมาในจวนมีมากมาย อีกทั้งตอนนี้พวกนางกำลังจะไปพบท่านอ๋อง ผู้เป็นเจ้าของจวน หากผู้อื่นเห็นท่าทางเสแสร้งของนางเข้า จะไม่แย่หรือ
แต่สุดท้ายเจียงหว่านก็รู้สึกเสียใจอยู่บ้าง ลานเรือนนี้กว้างไม่น้อย นางรู้สึกว่าตนเองเดินอยู่นานมาก จนขาอ่อนแรงไปหมดกว่าจะมาถึงจุดหมาย