เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พระชายารองมู่หัวเราะเบา ๆ อยู่ด้านข้าง พลางมองพระชายามู่
“แหม พี่หญิง แบบนี้จะเรียกว่ารังแกได้อย่างไร นี่เดิมทีก็เป็นของของคนอื่นอยู่แล้ว เรียกว่าคืนของให้เจ้าของเดิมต่างหาก ถ้าพี่หญิงไม่สบายใจ พี่หญิงก็ลองคำนวณดูได้ว่า หลายปีมานี้พี่หญิงเคยมอบอะไรให้นางบ้าง แล้วก็ให้นางตีราคาเป็นเงินสดคืนพี่หญิงได้นี่”
ท่านอ๋องมู่พยักหน้าเห็นด้วยอยู่ด้านข้างเช่นกัน “ก็เป็นเช่นนั้นจริง”
ท่านอ๋องมู่คิดว่า หลายปีมานี้จวนของเขาก็น่าจะเคยมอบของให้นางอยู่บ้างกระมัง เมื่อหักลบกันแล้ว คำนวณดูจริง ๆ ก็ไม่น่าจะมีอะไรแตกต่างกันมากนี่นา
ทว่าพระชายามู่กลับเอียงศีรษะด้วยความรู้สึกผิดจนไม่กล้ามองท่านอ๋องมู่
เมื่อพระชายารองมู่เห็นภาพนี้ นางก็หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดปากที่อ้าค้างด้วยความประหลาดใจ
“พี่หญิง คงไม่ใช่กระมัง หลายปีมานี้พี่หญิงคงไม่ได้…ไม่เคยมอบของขวัญเลยใช่หรือไม่”