เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงหว่านเป็นห่วงย่าที่บ้านมากจนลืมสังเกตอาการไม่สบายของตัวเอง เธอนั่งรถไฟความเร็วสูงกลับเมืองของตัวเองตลอดทั้งคืน จากนั้นก็หารถรับผู้โดยสารติดทางคันหนึ่ง ตอนกลางดึก ในที่สุดเธอก็กลับถึงบ้าน
บ้านของเธออยู่ในเมืองเล็กแห่งหนึ่ง ปู่เสียชีวิตด้วยโรคภัยตั้งแต่ก่อนเธอเกิด ส่วนพ่อกับแม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตระหว่างออกไปทำงาน ครอบครัวจึงได้รับเงินชดเชยก้อนหนึ่ง เธอถึงมีเงินเรียนมหาวิทยาลัย
เดิมทีเธอคิดจะเรียนมหาวิทยาลัยในเมืองนี้ เพราะเป็นห่วงย่าและอยากอยู่ใกล้บ้านมากหน่อย แต่ย่าบอกว่า ในเมื่อสอบเข้าโรงเรียนที่ดีกว่าได้ แน่นอนว่าต้องเลือกเรียนที่ดีกว่า
ย่าคิดว่า หากเรียนมหาวิทยาลัยที่ดีกว่า หลังเรียนจบก็จะหางานที่ดีกว่าได้
เพื่ออนาคตของเจียงหว่าน ย่าจึงพูดกับเธอหลายอย่าง บอกว่าไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามให้หญิงชราอย่างย่ากลายเป็นอุปสรรคต่ออนาคตของเธอ ตอนนี้ย่ายังไม่แก่จนขยับไปไหนไม่ได้เสียหน่อย จะทำอะไรถึงได้ขาดเธอไม่ได้
ไม่มีทางเลือก เจียงหว่านรู้ว่าย่าทำไปเพราะหวังดีกับเธอ จึงได้แต่ยอมตกลง
เธอตัดสินใจแล้วว่า หลังเข้าเรียนมหาวิทยาลัยจะต้องหางานพิเศษ ทำเงินเก็บไว้ให้มาก ๆ พอถึงช่วงปิดเทอมก็จะรีบกลับบ้านมาหาย่าเป็นคนแรก
อย่างไรเสีย ตอนนี้การเดินทางก็สะดวกมาก รถไฟความเร็วสูงใช้เวลาเพียงสี่ถึงห้าชั่วโมง กลางวันมีรถประจำทาง กลางคืนก็มีแท็กซี่กับรถรับผู้โดยสารติดทาง ล้วนกลับบ้านได้อย่างรวดเร็ว