ตอนที่ 147 เราคุยกันหน่อยเถอะ

ตอนที่ 147 เราคุยกันหน่อยเถอะ

เวินเยวี่ยเงียบไปนาน แสงตรงปากตรอกสว่างขึ้นเรื่อย ๆ เสียงพูดคุยของคนเดินถนนแว่วมาให้ได้ยินราง ๆ

เธอเอียงหน้ามองแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า

ดวงตาของเขายังคงแดงก่ำ ความหยิ่งทะนงแต่ก่อนยังคงอยู่ ทว่าถูกลบเหลี่ยมออกไปชั้นหนึ่ง เผยให้เห็นสิ่งต่าง ๆ ภายใต้ผิวนอกที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

ทั้งหมดสภาพ ต่ำต้อย และระมัดระวังตัวแจ

“แค่วันนี้เหรอคะ” เธอถามยืนยันกับเขา

“แค่วันนี้”

“ตกลงค่ะ”

เวินเยวี่ยดึงมือออกจากกลางฝ่ามือของเขา แล้วผลักอกเขาเบา ๆ ส่งสัญญาณให้เขาปล่อยมือ

“ปล่อยฉันค่ะ ฉันจะไปหาลูกสาว”