กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 148 เธอแค่อยากหลุดพ้น
“พวกเราคุยกันหน่อยเถอะค่ะ”
ช่วงเวลาก่อนที่เธอจะจากไป ทั้งสองคนแทบอยากจะหลอมรวมติดเป็นเนื้อเดียวกัน จะพูดอะไรสักคำยังต้องแนบชิดข้างหู กลิ่นอายคลอเคลียผูกพัน เสียงหวานหยดย้อยจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้
ทว่าตอนนี้เธอกลับนั่งอยู่ตรงริมขอบเตียง เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ มีระยะห่างคั่นกลางไม่ถึงหนึ่งเมตร ต่างคนต่างยึดมุมของตัวเองไว้ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้มากจนเกินไป
“ได้ครับ” ฟู่เฉิงเยี่ยนเอ่ย “คุยสิ”
เวินเยวี่ยสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะเปิดปากพูด “ฉันหวังว่าคุณจะไม่สร้างความลำบากให้อวี้หลี่ ที่เขาช่วยฉัน ก็เพราะถูกฉันบีบบังคับเหมือนกัน”
ฟู่เฉิงเยี่ยนมองดูเธอ ริมฝีปากบางเม้มแน่น ไม่ได้เอ่ยคำใด
ไม่ได้พบกันหนึ่งปี เขานึกว่าสิ่งแรกที่เธออยากจะพูดคุยคือเรื่องระหว่างพวกเขาสองคน กลับกลายเป็นเรื่องของเมิ่งอวี้หลี่เสียได้