เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ปาท่องโก๋มัฉฉะ
นภาถูกย้อมด้วยโลหิต เงามารทั้งหกดุจดาวตกพุ่งหล่นสู่พื้น ล้อมเจียงตี๋เอาไว้ทุกทิศทาง
บนสมรภูมิที่ฟ้าบุพกาลยังไม่สลาย เงาร่างทั้งหกเหยียบย่ำระลอกคลื่นแห่งกฎเกณฑ์ ค่อย ๆ ก้าวเข้ามา
ทุกย่างก้าวประหนึ่งเหยียบลงบนเส้นชีพจรของฟ้าดิน ทำให้ความว่างเปล่าสั่นสะเทือน
ผู้นำอย่างสวรรค์มหาสุขยกมือปิดริมฝีปากหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะดุจกระดิ่งเงินแผ่ระลอกคลื่นสีชมพูออกไปในอากาศ
ทุกแห่งที่มันผ่านพ้น พฤกษาพรรณพลันงอกงามอย่างบ้าคลั่ง ก่อนเหี่ยวเฉาลงในชั่วพริบตา กลายเป็นผงพิษร้ายปลิวกระจาย
ดวงตาของนางวูบไหว ขณะปลายนิ้วแตะลงบนริมฝีปากสีชาด
“คุณชายช่างร้ายกาจยิ่งนัก สังหารสัตว์ร้ายไปถึงแปดตัว ทำเอาหัวใจของผู้คนสั่นสะท้านไปหมดแล้ว~”
เจียงตี๋กำดาบตัดกรรมแน่น ตัวดาบสะท้อนใบหน้าทั้งหกที่มีรูปลักษณ์แตกต่างกัน
ดวงตาทั้งสองของสวรรค์คุกพิโรธพลุ่งพล่านด้วยเปลวเพลิงสีชาด ขวานยักษ์บนบ่าพันรัดด้วยเพลิงพิโรธที่กลายเป็นรูปธรรม
บนแก้มของสวรรค์ร่ำโลหิตมีคราบน้ำตาโลหิตสองสาย ผืนแผ่นดินใต้ฝ่าเท้าถูกกัดกร่อนจนเกิดเป็นร่องคดเคี้ยว