ตอนที่ 22 หลอมกลั่นบัวทอง บรรพชนมาเยือนอีกครั้ง!

หลังจากเจียงตี๋กลับถึงลานมรรค เขาก็เปิดใช้งานอาคมสูงสุดของมหาค่ายกลพิทักษ์บรรพตทันที

อาคมทั้งเจ็ดสิบสองชั้นส่องสว่างซ้อนทับกัน ปกคลุมลานมรรคทั้งหมดไว้ท่ามกลางปราณแห่งฟ้าบุพกาลอันพร่ามัว

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาจึงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนทรุดตัวลงนั่งบนเบาะรองนั่ง

“คราวนี้ช่างเร้าใจยิ่งนัก…”

เจียงตี๋ลูบบริเวณลำคอที่ถูกไอสังหารของหลัวโหวกรีดเป็นแผล ความเจ็บแปลบจากกฎเกณฑ์แห่งการเข่นฆ่าที่ยังหลงเหลืออยู่ ทำให้เขาแสยะปากด้วยความเจ็บปวด

โชคดีที่เขาตอบสนองได้รวดเร็ว มิฉะนั้นเวลานี้ศีรษะกับร่างของเขาคงแยกออกจากกันแล้ว

พลังแห่งการกลืนกินแผ่ขยายไปตามกฎเกณฑ์แห่งการเข่นฆ่า ไม่นานก็กลืนกินกฎเกณฑ์แห่งการเข่นฆ่าจนหมดสิ้น

[ได้รับพลังแห่งการเข่นฆ่าระดับต้น]

สำหรับคำเตือนของระบบนั้น เจียงตี๋ไม่คิดจะสนใจอีกต่อไปแล้ว

เจ้าระบบเปลี่ยนไปแล้ว ไม่ใช่ระบบที่คอยแจ้งเตือนแบบทันเหตุการณ์ในยามที่เขาเพิ่งข้ามมายังยุคบุพกาลอีกต่อไป