ตอนที่ 21 บัวทองกลืนสวรรค์ บรรพชนมารเดือดดาล!

“เจ้าหนอนแมลง เปิ่นจั้วรอเจ้ามานานแล้ว!”

เสียงหัวเราะคลุ้มคลั่งของหลัวโหวดังกึกก้องราวอัสนีระเบิดในห้วงลึก เสียงมารเสียดแทงโสตประสาท สะเทือนจนผนังศิลารอบด้านสั่นไหวกราว ๆ

แรงอำนาจมารอันถาโถมฟ้าดินในเสียงนั้น ถึงกับทำให้มิติเกิดระลอกคลื่นเป็นชั้น ๆ ราวกับไม่อาจทนรับแรงกดดันอันน่าสะพรึงนี้ได้ และกำลังจะแตกสลาย

รูม่านตาของเจียงตี๋หดเล็กลงฉับพลันจนเท่าปลายเข็ม ขนทั่วร่างลุกชัน

ในช่วงคับขันเป็นตายนี้ ความคิดรับมือมากมายนับสิบล้านสายวาบผ่านห้วงสมองของเขา ท้ายที่สุด เขาก็ตัดสินใจอย่างบ้าคลั่งที่สุดภายในหนึ่งในพันของอึดใจ

“กลืน!”

เขาไม่มีเวลาสนใจคำเยาะเย้ยของหลัวโหวแม้แต่น้อย ฝ่ามือขวาพลันปรากฏพลังแห่งการกลืนกินสีดำสนิทราวหมึกก้อนหนึ่ง

พลังนั้นเคลื่อนไหวขยุกขยิกประหนึ่งมีชีวิต ชั่วพริบตาก็ห่อหุ้มบัวทองบุญกุศลสิบสองระดับไว้อย่างแน่นหนา

เจียงตี๋ยัดสมบัติวิญญาณแต่กำเนิดระดับสูงสุดนี้เข้าปากโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ขณะที่ลูกกระเดือกขยับ บัวทองก็ถูกเขากลืนลงท้องไปแล้ว

ในส่วนลึกของมิติภายในร่าง บัวทองสิบสองระดับเพิ่งเข้ามาก็ถูกโซ่ตรวนจำนวนนับไม่ถ้วนพันธนาการไว้