เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ปาท่องโก๋มัฉฉะ
เจียงตี๋รู้สึกเพียงว่าสามวันเวลาผ่านไปรวดเร็วดุจม้าขาวผ่านช่องประตู ชั่วพริบตาก็ล่วงเลยไป
ครั้นเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็พบว่าตนเองมาอยู่ที่เขตแดนตะวันตกแล้ว
เมื่อทอดสายตามองออกไปไกล กองทัพผู้บำเพ็ญอันมืดทะมึนดุจเมฆดำกดทับแผ่นดินก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ไอสังหารพุ่งทะยานเสียดฟ้า
ผู้ที่มีตบะต่ำที่สุดในกองทัพนี้ล้วนอยู่ในระยะต้นของเซียนทองต้าหลัว ยิ่งกว่านั้นยังมีหลายสิบกลิ่นอายกึ่งอริยะปรากฏเลือนราง ทำให้ฟ้าดินสั่นสะท้าน
“เจ้าฮ่องจุนเฒ่านั่นไปกวาดต้อนพวกผู้แสวงหาความตายมากมายถึงเพียงนี้มาจากที่ใดกัน?!”
เจียงตี๋แอบก่นด่าในใจ พลางกวาดจิตตระหนักรู้ผ่านค่ายกลกองทัพดุจกระแสน้ำ
ยิ่งตรวจสอบลึกลงไป คิ้วของเขาก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ผู้บำเพ็ญเหล่านี้กลับไม่มีผู้ใดเป็นบุคคลที่เคยมีชื่อเสียงในยุคบุพกาลเลย
กระทั่งฉายามรรคที่คุ้นหูสักฉายาก็ยังหาไม่พบ