เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ปาท่องโก๋มัฉฉะ
หลังจากคนทั้งหลายจากไป เจียงตี๋ก็เริ่มจำแนกมิตรศัตรูผ่านการตรวจสอบสมบัติทันที
เขานั่งขัดสมาธิอยู่ภายในเรือนที่เพิ่งเปิดพื้นที่ขึ้นใหม่ เบื้องหน้าลอยอยู่ด้วยสมบัติสี่ชิ้นซึ่งเปล่งประกายหลากสี
พลังแห่งการกลืนกินวนเวียนอยู่ที่ปลายนิ้วของเขา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นปากยักษ์สีดำสนิท กลืนแผ่นหยกที่หงจวินมอบให้กับกิ่งหลิวของหยางเหมยลงไปในคำเดียว
[ติ๊ง! ได้รับแต้มวิวัฒน์ 200 แต้ม]
การแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในห้วงสมอง ใบหน้าภายใต้หน้ากากของเจียงตี๋พลันบูดบึ้งลง
“ตรวจสอบเสร็จสิ้น คนทั้งสองล้วนเป็นพวกเจ้าเล่ห์ทั้งสิ้น!”
เขาตบพุงอย่างรังเกียจ “เอาของเหลือมาหลอกกัน คิดว่าข้าเป็นเด็กหนุ่มไร้ประสบการณ์หรือไร?!”
จากนั้นเขาโยนลูกแก้วหยินหยางสีดำขาวของบรรพชนหยินหยางขึ้นสู่อากาศ พลังแห่งการกลืนกินแปรเป็นหนวดจำนวนมากพันรัดมันเอาไว้
ท่ามกลางการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงของลูกแก้ว สองปราณหยินหยางดุจมังกรเจียวโผออกจากมหาสมุทร ก่อนจะถักทอเป็นภาพไท่เก๊กอยู่ภายในจวนถ้ำ
[ควบคุมพลังปราณหยินหยางทั้งสองขั้นต้นได้แล้ว]