ตอนที่ 7 บทสรุปเคราะห์กัป มุ่งหน้าไปทางตะวันออก!

เจียงตี๋เร่งเร้ากฎเกณฑ์แห่งมิติอย่างต่อเนื่อง ร่างของเขากะพริบวูบวาบไปมาในความว่างเปล่า ทุกครั้งที่ปรากฏตัว ล้วนข้ามผ่านระยะทางไกลนับหมื่นลี้

เขาแหวกว่ายผ่านความว่างเปล่าไปพลาง ใช้ความสามารถกลืนกินดูดซับปราณมารที่เกาะติดกายประหนึ่งโรคร้ายฝังลึกลงกระดูกไปพลาง จนไม่เหลือแม้แต่น้อย

จนกระทั่งพลังมิติภายในกายแทบเหือดแห้ง เขาจึงหยุดลงในเทือกเขารกร้างแห่งหนึ่ง

“คงสลัดเจ้าคนบ้าให้หลุดพ้นแล้วกระมัง…”

เจียงตี๋หอบหายใจอย่างหนัก ดวงตาสีทองหม่นกวาดมองรอบด้านอย่างระแวดระวัง

ทว่าในจังหวะที่เขาเพิ่งได้หยุดหายใจหอบเพียงชั่วครู่ ความคิดอันน่าสะพรึงกลัวพลันผ่าลงในห้วงสมองประหนึ่งสายฟ้า—

“ไม่ถูกต้อง! หลัวโหวจะมาดักรอข้าได้อย่างไร?!”

เจียงตี๋เงยหน้าขึ้นฉับพลัน สายตาทะลวงผ่านชั้นเมฆมุ่งมองไปทางทิศประจิม