กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 347 ก็เป็นลาวหลิวเหมือนกัน?
“มีอะไรให้ต้องตกใจขนาดนั้น?”
เสิ่นเย่าเฟยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาลึกล้ำจนไม่มีใครกล้าสบตาตรง ๆ
“เมื่อก่อนอาจารย์ของผมนิสัยประหลาด เขากดหัวผมไว้ แล้วบังคับยัดสูตรอาหารที่เกือบสูญหายพวกนี้ใส่หัวผม”
“ผมไม่เรียน เขาก็เอาไม้เรียวมาตี”
พอได้ยินเช่นนั้น ไม่เพียงหลิวฉือหลิน แม้แต่หลิวเฟิงเฉิงกับเหลยต้าจ้วงที่อยู่ข้าง ๆ ก็อดจินตนาการถึงความน่าเกรงขามของ “เซียนผู้เร้นกาย” คนนั้นไม่ได้
หลิวฉือหลินร้อนใจจนถูมือไปมา ดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ราวกับหมาป่าหิวโหย