บทที่ 289 พอพูดถึงเรื่องบ้านก็ดีใจยิ่งกว่าสิ่งใด

“พ่อเราน่ะคอยแต่จะช่วยบ้านพี่ใหญ่ ผ่านมาตั้งหลายปีไม่เคยถามไถ่เหลียวแลคุณเลย พี่ใหญ่ตอนนี้ได้เข้าคณะกรรมการพรรคประจำเมืองแล้ว หันกลับมาดูคุณสิ ยังอยู่ที่ฝ่ายดูแลข้าราชการบำนาญอยู่เลย”

“ฉันไปคุยกับใคร พอนึกถึงเรื่องนี้ก็แทบไม่มีหน้าจะไปสู้ใครเขาแล้ว” สวีเหม่ยเจียววางกรรไกรตัดเล็บลง “พ่อน่ะเป็นถึงอธิบดีใหญ่ ลูกชายอธิบดีใหญ่กลับนั่งตำแหน่งลอยๆ อยู่ฝ่ายดูแลข้าราชการบำนาญ ใครรู้เข้าคงหัวเราะจนฟันร่วงแน่”

พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ หานซิงก็ชักสีหน้าบึ้งตึงทันที “พูดจาไร้สาระน่า ผมไม่อยากเข้าคณะกรรมการพรรคประจำเมืองหรือไง พ่อเอาแต่ว่าผมใจร้อนไม่สุขุม บอกว่าผมไม่ใช่คนที่จะไปเป็นข้าราชการได้!”