บทที่ 288 มาจากถิ่นทุรกันดาร

หานซิงฟังจบก็ขมวดคิ้ว อดหัวเราะเยาะในใจไม่ได้

ผู้หญิงคนนี้ หน้าตาสะสวย แต่ความคิดกลับเพ้อเจ้อไม่เบา

ย่าของเขา มีสิทธิ์อะไรให้คนนอกพาไปโรงพยาบาล?

"ไม่ต้องหรอก พวกเราดูแลย่าได้ ถ้าเธอไม่มีธุระอะไรแล้วก็กลับไปเถอะ"

หานซิงกำลังจะปิดประตู แต่กลับพบว่าดันเท่าไรก็ปิดไม่ลง พอยื่นหน้าออกไปดู ถึงได้เห็นว่าเฉียวอันใช้มือข้างเดียวดันประตูเอาไว้

เขาจ้องมองเฉียวอันอย่างประหลาดใจ รูปร่างเธอก็ไม่ได้อ้วนสักนิด แต่ทำไมเรี่ยวแรงถึงได้เยอะขนาดนี้

"ขอโทษด้วยนะคะ ฉันคิดว่าคุณคงเข้าใจผิดแล้ว ฉันชื่อเฉียวอัน เป็นเพื่อนของคุณย่า เพิ่งมาถึงปักกิ่งเมื่อวาน วันนี้เลยตั้งใจมาเยี่ยมคุณย่าค่ะ"

"เฉียวอัน?"

หานซิงทวนชื่อของเธอเบาๆ

เหมือนจะคุ้นหูอยู่บ้าง