บทที่ 290 สอนหนังสือที่สถานรับรอง

ซ่านชุ่ยหลานคล้ายจะรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร "เธอก็คิดว่าสองผัวเมียคู่นี้จิตใจไม่ซื่อเหมือนกันใช่ไหมล่ะ?"

คำถามนี้ทำเอาเฉียวอันไม่รู้จะตอบอย่างไร

ต่อให้เธอจะสนิทสนมกับซ่านชุ่ยหลานเพียงใด แต่ก็ไม่ใช่ญาติร่วมสายเลือด แล้วเธอจะไปวิพากษ์วิจารณ์หลานชายแท้ๆ ของอีกฝ่ายได้อย่างไร

"เธอไม่ต้องคิดมากหรอก" ซ่านชุ่ยหลานก้มหน้าก้มตากินข้าวไป "ถึงฉันจะแก่แล้ว แต่ตาบอดใจไม่บอดหรอกนะ"

"เด็กสองคนนี้ คิดแต่จะมาหาผลประโยชน์จากฉันทั้งนั้นแหละ"

ซ่านชุ่ยหลานเงยหน้าขึ้นมองบ้านเก่าของตน "แต่ก่อนที่นังแก่คนนี้จะตาย พวกเขาอย่าได้หวังเลย"

"คุณย่าอย่าพูดแบบนั้นสิคะ สุขภาพคุณย่ายังแข็งแรงดี อยู่ได้ถึงร้อยปีแน่นอนค่ะ" เฉียวอันเอ่ยเอาใจ

ครู่ต่อมา เจ้าหน้าที่เวรยามก็หิ้วกล่องข้าวหลายกล่องกลับมาส่งให้สวีเหม่ยเจียว

ทั้งสองคนนั่งกินข้าวอยู่ในห้องปีก