บทที่ 274 ไม่อาจก้าวพ้นท่าเรือชิงผู่

มู่หลินเจียงถึงกับกระอักเลือดออกมาตรงนั้นทันที

บ้านเก่าคือทางรอดสุดท้ายของพวกเขา ที่ผ่านมาพวกเขาทนประคับประคองมาได้นานขนาดนี้ ก็เพราะฝากความหวังทั้งหมดไว้กับทรัพย์สมบัติใต้ดินในบ้านเก่า

ดังนั้นเมื่อมู่จื้อหย่วนได้เห็นภาพตรงหน้า ทั้งร่างก็ราวกับถูกถอดกระดูก แข้งขาอ่อนแรงทรุดฮวบลงกับพื้น

ฟางฮุ่ยกับมู่จื้อเฟิงเองก็สภาพไม่ต่างกันนัก

ไร้เงิน ไร้ที่ซุกหัวนอน พวกเขาต้องหลบๆ ซ่อนๆ อยู่ตามถนนหนทางในเมืองเซินโจวราวกับหมาจรจัด

ใครเล่าจะคาดคิดว่าตระกูลมู่ที่เคยยิ่งใหญ่เกรียงไกร จะตกต่ำถึงขั้นต้องนอนข้างถนน?

มู่หลินเจียงคิดทบทวนอยู่ทั้งคืน จึงตัดสินใจจะลักลอบข้ามแดนไปยังเกาะฮ่องกงที่อยู่ตรงข้ามแผ่นดินใหญ่