บทที่ 273 ที่แท้ก็เป็นคนในครอบครัวของนาง

“แต่ว่า..” ฟางฮุ่ยชะงักไปครู่หนึ่ง “แต่ว่าเรื่องที่บ้านเดิมมีของพวกนั้น แม้แต่พวกเด็กๆ ก็เพิ่งมารู้ตอนไปถึงหมู่บ้านเหลียนฉือนี่นา คุณว่ามันจะรู้ได้ยังไง…?”

“ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นตอนที่เราสองคนคุยกันแล้วมันแอบได้ยิน ช่องลับในบ้านก็เพราะมันแอบฟังจนรู้ไม่ใช่หรือไง ถึงได้เอาไปแจ้งความสร้างผลงานน่ะ?”

“เรื่องนี้ยังไม่จบง่ายๆ แน่ ทองหยองของมีค่าตั้งมากมายขนาดนั้น ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเฉียวอันมันจะไม่หยิบไปเลยสักชิ้น ไม่มีใครทนต่อสิ่งล่อใจขนาดนั้นได้หรอก”

สายตาของมู่หลินเจียงยังคงจับจ้องตามเฉียวอันไป “เธอไม่สังเกตเหรอว่าตอนอยู่หมู่บ้านเหลียนฉือ มันก็มีความเป็นอยู่ดีกว่าคนอื่นเขา? แล้วดูตอนนี้สิ แต่งตัวยังกับคุณหนูลูกผู้ดี ในตัวมันต้องมีเงินแน่ๆ”

“นั่นมันเงินของพวกเราทั้งนั้น! แค่กๆ! แค่กๆ!”