บทที่ 275 ขนาดเสือร้ายยังไม่กินลูก

“จื้อหย่วน แกตามฉันไปหาพี่เปียวสักเที่ยว” มู่หลินเจียงสวมรองเท้า

“พวกเราจ่ายค่าเช่าห้องไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ”

พอพูดถึงพี่เปียว มู่จื้อหย่วนก็รู้สึกขยาดขึ้นมาทันที

ชายคนนั้นสูงกว่าร้อยแปดสิบเซนติเมตร ร่างกายบึกบึนราวกับหอคอยเหล็ก บนใบหน้ามีรอยแผลเป็นสีแดงคล้ำพาดยาวตั้งแต่พรายปากไปจนถึงโคนหู แม้จะทำหน้านิ่งๆ ก็ดูเหมือนกำลังแสยะยิ้มเย็นชา

ฉายาคือ กุมภัณฑ์หน้ายิ้ม

ที่ท่าเรือชิงผู่ พี่เปียวฮุบครองพื้นที่ไปถึงหนึ่งในสี่ส่วน เป็นผู้ทรงอิทธิพลระดับขาใหญ่ที่พูดคำไหนต้องเป็นคำนั้นในละแวกนี้

“จะไปหาพี่เปียวทำไมครับ ได้ยินว่าเขาคิดเงินไม่น้อยเลยเวลาจะฆ่าใครสักคน” มู่จื้อหย่วนลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจ “พวกเราก็ไม่มีเงินสักหน่อย”