บทที่ 239 ถ้าปลูกไม่ขึ้นฉันจ่ายชดใช้ให้เอง

“แก! นี่แกกะจะเอาให้ฉันโมโหตายเลยใช่ไหม อกตัญญูสิ้นดี! ตระกูลฮั่วของฉันเป็นคนซื่อสัตย์สุจริต ทำไมถึงต้องมาเจอสะใภ้อย่างแกด้วย!” ฮั่วโส่วเถียนตบขาตัวเองฉาดๆ

“ได้ฉันเป็นสะใภ้ ถือว่าฮวงซุ้ยบรรพบุรุษพวกแกมีควันเขียวลอยขึ้นมาต่างหากล่ะ” เฉียวอันเย้ยหยัน

“ฉันไม่สน! ยังไงแกก็ต้องยกแผงขายอาหารในโรงอาหารโรงงานเครื่องจักรกลให้พวกเรา ไม่อย่างนั้นพวกเราจะไปฟ้องที่มณฑลทหาร ฟ้องว่าฮั่วจี้อวิ๋นเนรคุณ อกตัญญู!”

หลิวหูอิงรู้ดีว่าเฉียวอันกล้าพูดแบบนี้ ก็คงไม่กลัวที่พวกตนจะไปโวยวายที่คอมมูนแน่ แต่ถ้าไปโวยที่มณฑลทหารของฮั่วจี้อวิ๋นล่ะ เขาเป็นทหาร สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือชื่อเสียงด่างพร้อย