บทที่ 238 หาเรื่องให้ตัวเองไม่สบายใจ

เถียนหย่งฟู่วาดมือเป็นแนวเขต “เธอดูตรงนี้ใช้ได้ไหม ราวๆ ร้อยกว่าหมู่ได้”

พื้นที่ปลูกผักหนึ่งร้อยหมู่ หากมีน้ำจากบ่อมิติลับคอยช่วย ผักที่ปลูกออกมาไม่เพียงแต่ส่งป้อนร้านขายผักในเมืองเอกได้เท่านั้น แม้แต่หน่วยงานราชการและโรงงานของรัฐก็สามารถเป็นลูกค้าของเธอได้เช่นกัน คิ้วและดวงตาของเฉียวอันคลายออกเป็นประกาย

“พอค่ะ เท่านี้พอแน่นอน”

“ลุงเถียนคะ ตอนที่ฉันอยู่กองทัพภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ได้คิดค้นน้ำยาเสริมสารอาหารขึ้นมาสูตรหนึ่ง ช่วยปรับปรุงคุณภาพดินได้ แม้แต่ดินทรายที่นั่นยังปลูกผักขึ้นเลย ครั้งนี้ที่มาฉันจะผสมเตรียมไว้ให้คุณลุงส่วนหนึ่ง หนึ่งหมู่ใช้น้ำยาแค่ห้าร้อยมิลลิลิตรก็พอค่ะ”

“ใช้กับที่ดินทั้งหมดเลย ไม่ว่าจะปลูกอะไรผลผลิตก็จะสูงขึ้นทั้งนั้น”