บทที่ 234 กลับเมืองเอกกับฉัน

“ที่ดินสร้างบ้านผืนนี้ ต่อให้ผมต้องคืนให้กองพลน้อย ก็ไม่มีทางยกให้พวกพี่เด็ดขาด!” หลี่เชาแผดเสียงคำราม

“ผมไว้ใจพวกพี่ขนาดนี้ แต่พวกพี่กลับคิดแต่จะคอยเล่นงานผม ถ้าไม่ใช่เพราะครั้งนี้ผ่านบ้านเกิดแล้วแวะกลับมาดู เมียผมคงไม่โดนพวกพี่รังแกจนตายไปแล้วเหรอ!”

หลี่เชาก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วดึงตัวเจี่ยเสี่ยวหงเข้ามา

ทว่ากลับถูกเจี่ยเสี่ยวหงสะบัดมือออก

ในใจเธออัดแน่นไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ แม้ตอนนี้หลี่เชาจะตาสว่างแล้ว แต่ในใจเธอก็ยังรู้สึกไม่ดีอยู่ดี

เฉียวอันมองเห็นทุกอย่าง เธอเข้าใจเจี่ยเสี่ยวหงเป็นอย่างดี จึงเดินเข้าไปหา

“เธอเชื่อฉันนะ ตกลงไหม?”

เจี่ยเสี่ยวหงมองไปที่เฉียวอัน ขอบตาแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง “ค่ะ”