เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย misthymuse
หวังชิวผิงที่ยืนอยู่ข้างหลี่เฟยรีบปั้นยิ้มขึ้นมาบนใบหน้าทันที “เสี่ยวเชาเอ๊ย หลายปีขนาดนี้ ในที่สุดเธอก็ได้กลับบ้านเสียที ฉันกับพี่ชายเธอพร่ำบ่นถึงเธออยู่ทุกวันเลยนะ”
สายตาของหลี่เชามองข้ามทุกคนไป จ้องตรงไปยังเจี่ยเสี่ยวหง
“เสี่ยวหง ที่พี่ใหญ่… พี่สะใภ้ใหญ่พูด เป็นเรื่องจริงเหรอ”
เจี่ยเสี่ยวหงเบิกตากว้างขึ้นมาทันที แววตาเต็มไปด้วยความน้อยใจและความคับแค้น
“หลี่เชา! คุณไม่เชื่อฉัน! ฉัน…”
“ฉันอะไรของเธอ” หวังชิวผิงเอ่ยขัดคำพูดของเจี่ยเสี่ยวหง “ฉันพูดออกไปก็ยังอายปาก หลี่เชาออกไปเป็นทหารอยู่ข้างนอก ส่วนเธออยู่ในหมู่บ้านวันๆ ก็คอยยั่วยวนคนนั้นคนนี้”
“ไม่ประพฤติตนตามกรอบของภรรยา น่าอับอายขายหน้าจริงๆ!”
หลี่เชาได้รับการเลี้ยงดูมาโดยพี่ชายและพี่สะใภ้ใหญ่ หากไม่มีพวกเขา ย่อมไม่มีตัวเขาในวันนี้