บทที่ 230 ยุคไหนสมัยไหนก็มีของเลียนแบบ

เมื่อได้ยินดังนั้น ฮั่วจี้อวิ๋นที่เพิ่งจัดของเสร็จก็เดินเข้ามาในห้อง

เห็นเฉียวอันเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เขาจึงดีดนิ้วเบาๆ

“อันอัน คิดอะไรอยู่เหรอ? จริงจังเชียว”

“ฉันกำลังแอบฟังหลินหว่านพูดอยู่ค่ะ”

ฮั่วจี้อวิ๋นรู้ว่ามิติเล็กๆ ของเฉียวอันยังเชื่อมต่อกับโลกประหลาดอีกแห่งหนึ่ง ซึ่งผู้คนที่นั่นสามารถฝึกเซียนได้

เฉียวอันเคยเล่าเรื่องยันต์ให้ฟัง และถึงขั้นเคยลองให้ฮั่วจี้อวิ๋นใช้ยันต์ดูด้วย

แต่ต่อมาพบว่ายันต์พวกนี้มีแค่เธอคนเดียวที่ใช้ได้ จึงเลิกล้มความตั้งใจไป

“อ้อ? แอบฟังได้ความว่ายังไงบ้าง?” ฮั่วจี้อวิ๋นนั่งลงข้างๆ

เดิมเฉียวอันคิดว่าฮั่วจี้อวิ๋นเป็นทหารที่ซื่อตรง คงไม่ชอบกลวิธีแอบฟังแบบนี้