บทที่ 196 พี่สะใภ้คงไม่ใช่เซียนหรอกนะ

"แน่นอนสิ กินเนื้อเยอะๆ ถึงจะมีแรง"

เฉียวอันชี้ไปที่ขวดแก้ว "นี่คือน้ำผลไม้ ดื่มแกล้มกับข้าวไปนะ จะได้ไม่ติดคอ"

หวงฮั่นเหลียงหิวจริงๆ เขาจึงรีบกัดพายเนื้อคำโต เคี้ยวไปได้ไม่กี่คำก็พบว่าข้างในมีเนื้ออยู่ด้วยจริงๆ

"อื้อ… ไส้เนื้อ!"

"อืม ฉันทำไส้หมูผักกาดขาวน่ะ รสชาติพอใช้ได้ไหม?"

เฉียวอันถามพลางยิ้มตาหยี

นี่เรียกว่าแค่พอใช้ได้ที่ไหนกัน?

หวงฮั่นเหลียงกินพายหมดไปหนึ่งชิ้นในสี่ห้าคำ ก่อนจะหยิบขวดแก้วขึ้นมากรอกเข้าปาก

ทันทีที่ดื่มน้ำส้มรสหวานอมเปรี้ยวสดชื่นเข้าไป ร่างกายเขาก็สั่นวูบด้วยความรู้สึกตื่นตัว

อร่อย! สุดยอด!