บทที่ 197 ได้ตีพิมพ์หนังสือจริง ๆ แล้ว

ทั้งสองคนไม่ปริปากพูดอะไร เอาแต่เดินตามหลังเฉียวอันติดๆ

“พวกนายสองคนผ่อนคลายหน่อยสิ” เฉียวอันมองหวงฮั่นเหลียง “โดยเฉพาะนาย ทำท่าแบบนี้ไม่เท่ากับบอกคนอื่นหรอกเหรอว่าตัวเองกำลังกอดเงินอยู่ รีบมาปล้นฉันทีน่ะ”

หวงฮั่นเหลียงเม้มปากแน่นเป็นเส้นตรง พูดน่ะมันง่าย นี่มันตั้งสามหมื่นหยวนเชียวนะ

“พวกเรากลับเรือนรับรองกันก่อน รอเช่าโกดังได้แล้วค่อยไปซื้อปุ๋ยเคมี”

หวงฮั่นเหลียงยืนนิ่งอยู่ข้างเฉียวอันไม่ยอมขยับ

“หืม? มีอะไรเหรอ” เฉียวอันแปลกใจ

“พี่สะใภ้ คุณเอาเงินไปฝากธนาคารไว้ก่อนดีกว่าครับ ไม่อย่างนั้นคืนนี้ผมคงนอนไม่หลับแน่ๆ”

หลี่เชาพยักหน้าเห็นด้วย “ผมก็เหมือนกันครับ”

จริงด้วย เธอเกือบลืมไปเลยว่าสำหรับคนยุคนี้ เงินสามหมื่นหยวนถือเป็นเงินก้อนมหาศาล

เธอเงยหน้าขึ้น พอดีเห็นสาขาธนาคารออมสินตั้งอยู่ริมถนน