บทที่ 193 กลัวภรรยาจะรังเกียจ

“ใช่แล้ว ท่านผู้บัญชาการทหารสูงสุดไม่ได้นอนทั้งคืน ตอนนี้กำลังโทรศัพท์หาเพื่อนร่วมรุ่นและเพื่อนเก่าที่มีสายสัมพันธ์กันอยู่ ดูว่าจะมีมณฑลไหนพอจะช่วยแบ่งปันปุ๋ยเคมีให้เราได้บ้าง”

“เลขาธิการคณะกรรมการเมืองเอกก็นั่งรถไฟไปปักกิ่งตั้งแต่เมื่อคืนแล้วเหมือนกัน”

เฉียวอันขมวดคิ้วแน่น “เดินทางไปกลับก็กินเวลาหกเจ็ดวันเข้าไปแล้ว ถ้ายังต้องเสียเวลาอยู่ที่ปักกิ่งอีกสักอาทิตย์ กว่าปุ๋ยจะขนส่งมาถึง เกรงว่าต้นกล้าข้าวโพดคงจะพ้นระยะเจริญเติบโตที่ต้องการปุ๋ยไปแล้ว”

ฮั่วจี้อวิ๋นถอนหายใจ “ทำเท่าที่คนเราจะทำได้ แล้วค่อยปล่อยให้เป็นเรื่องของฟ้าดินเถอะ”

คำพูดนี้ เฉียวอันไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

หากต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของฟ้าดินจริงๆ เธอคงตายในวันสิ้นโลกไปตั้งแต่ชาติที่แล้ว

เมื่อทำหน้าที่ในส่วนของมนุษย์ให้ถึงที่สุดแล้ว ก็ต้องลองงัดข้อกับฟ้าดินดูสักตั้ง