บทที่ 187 ความลำเอียงอันเปิดเผยอย่างโจ่งแจ้ง

“คำพูดฉันมันไม่สะอาดยังไง พวกเธอคงรับสินบนมันมาล่ะสิ ถึงได้ช่วยมันพูดขนาดนี้!”

“เฉียวอันนังสารเลวตัวดี ทั้งมันทั้งผัวมันไม่ใช่คนดีทั้งคู่! ใช้ของหลวง กินของหลวง แล้วยังยักยอกของหลวงอีก”

“บ้านพวกแกมีทั้งจักรยานทั้งจักรเย็บผ้า วันนี้ยังทำเนื้อกินตั้งเยอะแยะ เงินพวกนั้นมาจากไหนกัน!”

“ผัวแกยักยอกมาแน่ๆ! แล้วยังมีรถยนต์คันเล็กหน้าประตูอีก แกเป็นตัวอะไร มีสิทธิ์อะไรมานั่งรถยนต์!”

เซี่ยเสี่ยวอวิ๋นได้ยินเข้าก็หน้าซีดเผือด “แม่ พูดอะไรน่ะ รีบกลับบ้าน รีบกลับไปกับฉันเดี๋ยวนี้”

พูดจบ เธอก็ก้าวเข้าไปจะดึงกัวไฉ่เฟิ่ง

ทว่ากัวไฉ่เฟิ่งกำลังเลือดขึ้นหน้า ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ซ้ำยังสะบัดเธอจนกระเด็นไปด้านข้าง

“ไสหัวไป! มีส่วนให้แกพูดตรงนี้เหรอ!”

เฉียวอันสูดหายใจเข้าลึก