บทที่ 188 อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ

กัวไฉ่เฟิ่งเห็นภาพตรงหน้าก็แทบกระอักเลือดออกมาด้วยความคับแค้นใจ

“ฉันอายุปูนนี้แล้ว เธอไม่ยอมลงให้ก็ช่างเถอะ แต่นี่ยังขึ้นมานั่งทับตัวฉันแล้วทุบตีเอาๆ หน้าแก่ๆ ของฉันจะเอาไปไว้ที่ไหนกัน!”

เธอหันขวับไปมองฉีอวิ๋นเซิง “ท่านผู้นำ! ท่านผู้นำต้องให้ความเป็นธรรมกับฉันนะ!”

ยังไม่ทันที่ฉีอวิ๋นเซิงจะได้เอ่ยปาก เฉียวอันก็ก้าวออกมาข้างหน้า

“ใครใช้ให้เธอกินยาสวนก้นแต่เช้าตรู่ พ่นมูลออกมาเต็มปากแบบนี้ล่ะ!”

“อายุปูนนี้แล้วมันทำไม? แก่แล้วทำอะไรก็ถูกไปหมดหรือไง? แก่แล้วคนทั้งโลกที่เด็กกว่าจะต้องยอมให้เธอ ต้องเคารพเธอทุกคนงั้นสิ?”

“ถ้าตามที่เธอพูด พรุ่งนี้ฉันคงต้องไปซื้อตะพาบแก่อายุร้อยกว่าปีมาตัวหนึ่ง แล้วให้เธอนั่งคุกเข่าโขกหัวเรียกมันว่าบรรพบุรุษทุกวันแล้วล่ะ!”

พวกหลี่เส้าอวิ๋นกลั้นไม่อยู่ พากันหลุดขำพรืดออกมา

ฉีอวิ๋นเซิงยกกำปั้นขึ้นป้องปาก ไอแก้เก้อไปสองสามที