บทที่ 183 เธอขับรถหลวง

เซี่ยเสี่ยวอวิ๋นสีหน้าบึ้งตึงลงทันที เธอหันไปมองเจิงฝูซุ่นที่นั่งอยู่ข้างๆ พอเห็นเขาเอาแต่นิ่งเงียบ ในใจก็ยิ่งอัดแน่นไปด้วยความโมโห

“ฉันอิ่มแล้ว พวกคุณกินกันเถอะค่ะ”

เธอวางตะเกียบลงแล้วเดินกลับเข้าห้องไป

“ดูเอาเถอะ พูดแค่นี้ก็ชักสีหน้า ในสายตายังเห็นฉันเป็นแม่อยู่ไหม?” กัวไฉเฟิ่งพูดพลางจ้องเขม็งไปที่เจิงฝูซุ่น

“แม่ครับ เสี่ยวอวิ๋นเขาท้องอยู่นะ แม่ก็ยอมๆ เธอหน่อยเถอะ”

“ฉันยอมเธอ แล้วใครจะมายอมฉันล่ะ?”

“เมื่อเช้านี้ฉันเพิ่งก้าวขาออกจากบ้าน ก็โดนเมียของเจ้าฮั่วจี้อวิ๋นนั่นด่าเอาเข้าแล้ว เมียเด็กเพิ่งมาใหม่แท้ๆ กลับมาพูดฉีกหน้าฉันต่อหน้าคนตั้งเยอะตั้งแยะ หน้าแก่ๆ ของฉันจะเอาไปไว้ที่ไหน?”

เจิงฝูซุ่นวางตะเกียบลง “ทำไมถึงลามไปถึงเรื่องผู้การฮั่วได้ล่ะครับ?”

“ฉันจะบอกแกให้นะ ยัยเมียคนนั้นไม่ใช่คนธรรมดาๆ เลย”