บทที่ 157 ส่งข้อสอบก่อนเวลาได้ไหม

เฉียวอันกระซิบที่ข้างหูเธอว่า “ฉันจะบอกอะไรให้นะ จำหน้าฉันไว้ให้ดี คราวหลังเจอฉันที่ไหนก็เดินเลี่ยงไปซะล่ะ”

พูดจบเฉียวอันก็ปล่อยมือ แขนขวาของกัวผิงจึงห้อยต่องแต่งลงมาอย่างหมดเรี่ยวแรง

“แกคอยดูเถอะ! คอยดูฝีมือฉันไว้เลย!”

กัวผิงร้องไห้น้ำตาน้ำมูกไหลพราก สภาพดูน่าสมเพชอย่างยิ่ง

เฉียวอันหัวเราะลั่นออกมาสองที แล้วหันหลังเดินจากไป

ปักกิ่งกว้างใหญ่ขนาดนี้ เธอไม่เชื่อหรอกว่ากัวผิงจะหาตัวเธอเจอ

อีกอย่างพอสอบเสร็จในวันพรุ่งนี้ เธอก็จะเดินทางกลับแล้ว

ต่อให้ครอบครัวของอีกฝ่ายจะมีอิทธิพลล้นฟ้าแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์

พวกกัวผิงพยุงตัววิ่งกระเสือกกระสนออกมา เฉียวอันก็หายลับไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว

พวกเธออยากจะแจ้งความ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายกับตำรวจอย่างไรว่าทำไมตัวเองถึงไปโผล่ที่ตรอกตันแห่งนั้นได้