บทที่ 156 สั่งสอนคนในตรอกหูท่ง

เฉียวอันหูไว เธอจึงได้ยินคำนินทาเหล่านั้นอย่างชัดเจน

แต่พวกตนก็เป็นคนบ้านนอกจริงๆ แล้วมันมีปัญหาอะไรล่ะ?

อีกอย่าง เฝิงซานเฉียงกับต้าเป่าแค่ไม่เคยกินของอร่อยขนาดนี้มาก่อน

ถ้าได้กินทุกวันเหมือนพวกลูกคุณหนูเหล่านั้น

ก็คงไม่มีใครมีท่าทางเวลากินแบบนี้หรอก

เฉียวอันยิ้มพลางหันไปมองเฝิงซานเฉียงกับต้าเป่า

“ยังอยากกินอีกไหม ถ้าอยากกินก็สั่งเพิ่มอีกตัว”

เฝิงซานเฉียงกับต้าเป่าสบตากัน

“พี่ใหญ่ ห่อกลับไปให้ย่ากับเสี่ยวเหล่ยกินสักตัวได้ไหมครับ”

หากห่อแล้วเก็บไว้ในมิติลับ พอนำกลับไป ย่ากับเสี่ยวเหล่ยก็จะได้กินแบบสดใหม่