บทที่ 158 นี่คืออัจฉริยะชัดๆ

จ้าวเจิ้นกังเป็นรุ่นน้องร่วมอาจารย์ของเขา นับเป็นคนมีความสามารถคนหนึ่ง

ตัวเองไม่มาสอบก็ช่างเถอะ ทำไมถึงได้แนะนำคนที่พึ่งพาไม่ได้ขนาดนี้มาได้นะ

"เอาเถอะ วางข้อสอบไว้แล้วรีบออกจากห้องสอบไป อย่ารบกวนคนอื่นทำข้อสอบ"

เฉียวอันหยิบกระดาษคำตอบเดินไปข้างหน้า โดยไม่ใส่ใจสายตาเย้ยหยันรอบข้างแม้แต่น้อย

พอส่งกระดาษคำตอบเสร็จ เฉียวอันก็เดินเล่นในมหาวิทยาลัยที่เธอเคยเรียนอยู่รอบหนึ่ง ก่อนจะออกไปหาร้านบะหมี่จ๋าเจี้ยงกินมื้อกลางวัน

กระดาษคำตอบของเฉียวอันถูกวางทิ้งไว้อย่างไม่ใส่ใจบนโต๊ะตัวหน้าสุด

หวังไข่อยู่ในห้องสอบจนรู้สึกเบื่อหน่าย จึงหยิบกระดาษคำตอบของเฉียวอันขึ้นมาดู

อืม ข้อสอบปรนัยทำได้ไม่เลว ถูกหมดเลยแฮะ

ข้อสอบเติมคำ…ก็ถูกหมดเหมือนกัน

เขาพลิกไปดูอีกหน้าหนึ่ง