บทที่ 155 กินเป็ดย่างแล้วถูกเยาะเย้ย

“หืม?” หานโม่คีบเห็ดขึ้นมาสองสามชิ้น

ทันทีที่เข้าปาก กลิ่นหอมละมุนก็แผ่ซ่านไปทั่วช่องปาก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรสหวานกลมกล่อมตามธรรมชาติอันเป็นเอกลักษณ์ของเห็ด

เขาลองชิมกับข้าวอย่างอื่นดูอีก แต่ละอย่างล้วนอร่อยเลิศรส ยิ่งไปกว่านั้นรสชาติยังไม่ได้ด้อยไปกว่าฝีมือพ่อครัวระดับงานเลี้ยงรับรองของรัฐเลยสักนิด

หานโม่มองเฉียวอันด้วยความประหลาดใจเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

ซ่านชุ่ยหลานอายุมากแล้ว กระเพาะอาหารทำงานไม่ค่อยดี ต่อให้อาหารอร่อยแค่ไหนก็กินได้ไม่มากเท่าไร

ไม่นานเธอก็เริ่มชวนเฉียวอันคุยเรื่องสัพเพเหระในบ้าน

หานโม่นั่งฟังอยู่ข้างๆ ส่วนเซียวหยวนนั้นก้มหน้าก้มตากินข้าว ไม่ได้สนใจเสียงรอบข้างเลยแม้แต่น้อย